ตอบ
เรื่องราวที่บอกว่าเป็นเรื่องของพระมาลัยนั้นเป็นเรื่องแต่งขึ้น

ในชั้นหลังในประเทศลังกา แต่เราก็ยอมรับว่ามีเจตนาดี

ที่จะทำให้คน ส่วนใหญ่ คือมวลชลนี้เกิดความกลัวใน

เรื่องของความทุกข์ และตั้งหน้าตั้งตาประฟฤติดี.

คำว่านรกสวรรค์นั้น เป็นชื่อของความทุกข์ทั้งนั้น

พระพุทธเจ้าได้กล่างถึงความทุกข์มากมายใน

ลักษณะต่างๆกัน
สัตว์นรก หมายถึง สัตว์ที่ทนทุกข์

เพราะถูกลงโทษ
เปรต หมายถึง สัตว์ที่ทนทุกข์ตามธรรมชาติ

แล้วไม่มีไครลงโทษ แต่เป็นการเจ็บป่วยพิกลพิการ

ของเขาเอง ไม่มีไครลงโทษ ต่างกับสัตว์นรกที่ว่าทน

ทุกข์เพราะถูกลงโทษ
สัตว์เดรัจฉาน นี้ทนทุกข์เพราะยังต่ำ

เกินไปในทางสติปัญญา ก็ต้องทนทุกข์ เพราะต่ำด้วย

สติปัญญา แม้จะฟรี เป็นอิสระ ก็ต้องทนทุกข์

ด้วยสติปัญญาต่ำ
อสุรกาย หมายถึง พวกที่ไม่มีตัวแสดง

ปรากฏชัด ก็คือเป็นคนล่อลวง ก็ต้องทนทุกข์เพราะ

ความกลัวและความฉลาดแกมโกงของตัวเอง
รวมความแล้วผู้ที่ทนทุกข์อยู่ 4 ประเภทนี้เรียกว่า

“นิริย” หรือนรก เป็นเพียงบุคลาธิษฐาน ของคำว่า

ความทุกข์ ในแบบต่างๆกัน . เมื่อพระพุทธศาสนา

ได้กล่าวถึงความทุกข์ทุกๆแบบแล้ว ก็หมายความว่า

เรื่องนรกก็มีในหลักของพระพุทธศาสนา

คือเป็นเรื่องความทุกข์นั้นเอง ส่วนที่กล่าวให้เป็นบุคคล

เป็น PERSONFICATE เป็นรูปสัตว์นรก เป็นเปรต

เป็นสัตว์เดรัจฉาน เป็นอสุรกายขึ้นมาก็เพื่อให้เข้าใจง่าย

ถ้าเราเข้าใจเจตนาดีของผู้แต่งคำภีร์พระมาลัย

แล้วเราก็ใช้ไปในทางที่จะช่วยให้คนบางพวก

ไม่ใช่ทุกพวก ให้เกิดความกลัวบาปอยากทำความดี

แต่คงไม่ใช้ได้กับนักศึกษาและไม่จำเป็นที่จะต้องนำมาใช้

กับพวกที่ไม่คิดจะทำบาปอีกต่อไป(พิมพ์มาจากในหนังสือนะครับผม)

(ตอบปัญหาแก่นิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กลุ่มพุทธศาสตร์และประเถณี ส.จ.บ. ที่คณะคุรุศาสตร์ จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย 14 มกราคม 2504)

จากหนังสือ(Dok mokkh no. 4 Buddhadasa Bikkhu, Suan mokkh)..............

เธอทั้งหลายจงเดินไปตามทางมรรคมีองค์ 8 อันเป็นทางที่ทำมารให้หลงติดตามมิได้ เธอทั้งหลายจงตั้งใจปฏิบัติ เพื่อทำทุกข์ให้สิ้นไป ความเพียรพยายามเธอทั้งหลายต้องทำเอง ตถาคตเป็นแต่เพียงผู้บอกทางเท่านั้น เมื่อปฏิบัติตนดังนี้ พวกเธอจักพ้นจากมารและบ่วงแห่งมาร(หนังสือพุทธโอวาทก่อนปรินิพพาน เรียบเรียงจากพระไตรปิฎก โดย อาจารย์ วศิน อินทสระ)

ทาง 2 สายคือ
1.การหมกหมุ่นอยู่ด้วยกามสุขสายหนึ่ง
2.การทรมารกายให้ลำบากสายหนึ่ง
อันผู้หวังความเจริญในธรรมพึงละเว้นเสีย ควรเดินตามทางสายกลาง คือเดินตามอริยมรรคมีองค์ 8 คือ
1.ความเห็นชอบ
2.ความดำริชอบ
3.การพูดจาชอบ
4.การทำการงานชอบ
5.การประกอบอาชีพในทางสุจริต(การเลี้ยงชีวิตชอบ)

6.ความพยายามในทางที่ชอบ
7.การตั้งสติชอบ
8.การทำสมาธิชอบ


อริยมรรคประกอบด้วยองค์แปดเป็นทางอันประเสริฐ สามารถทำให้บุคคลเดินไปตามทางนี้ถึงซึ่งความสุขสงบเย็นเต็มที่ เป็นทางเดินไปสู่ความเป็นอมตะ




ถ้าภิกษุหรือไครๆก็ตาม พึงอยู่โดยชอบปฏิบัติดำเนินตามอริยมรรคประกอบด้วยองค์แปดเป็นทางอันประเสริฐ โลกก็จะไม่พึงว่างจากพระอรหันต์



ผู้ใดเคารพหนักแน่นในพระศาสดาและพระธรรม มีความยำเกรงในสงฆ์ มีความเคารพหนักแน่นในสมาธิ มีความเพียรเครื่องเผาบาป เคารพในไตรสิกขา และเคารพในปฏิสัณฐาน การต้อนรับอาคันตุกะ ผู้เช่นนั้นย่อมไม่เสื่อม ดำรงตนอยู่ใกล้พระนิพพาน

สาธู เราไม่รู้ว่ามันมีจริงหรือไม่ อาจจะมีจริง

หรืออาจจเป็นการเปรียบเทียบก้ไม่รู้แต่ว่าที่รู้ๆ

สวรรค์กับนรกในภพมนุษย์เราน่าจะเคยสัมผัสมาทุกคน